Jezelf zijn

Het lijkt zo makkelijk… jezelf zijn. Maar wanneer ben je jezelf? Hoe kun je ‘dicht bij jezelf blijven‘? En waarom lijken we hier vaak moeite mee te hebben? Veel heeft te maken met de angst om afgewezen, uitgelachen, genegeerd, afgekeurd of verlaten te worden. Om niet ‘goed genoeg‘ te zijn, gevoed door onze eigen onzekerheid, gebrek aan eigenwaarde of ontstaan door eerder opgelopen trauma’s. We meten ons vaak aan andere mensen, andermans normen en waarden en willen dat anderen positief over ons zijn. En soms gaan we daarin zelfs zo ver, dat we een rol gaan spelen om een bepaald beeld of imago in stand te houden. Best vreemd eigenlijk en daarnaast ook nog eens dodelijk vermoeiend.

Jezelf zijn is, volgens mij, vooral blij zijn met jezelf en kunnen genieten van het leven zoals jij dat wilt leiden. Je ‘thuis kunnen voelen‘ in je eigen leven, zonder goed of fout, zelfafwijzing of veroordeling van anderen. En alleen wanneer je jezelf goed kent, je bewust bent van je eigen wensen en gevoelens, ben je – denk ik – in staat om gelukkig te zijn en om geluk aan anderen te kunnen geven.

Ik ben altijd iemand geweest die vooral de belangen en behoeften van anderen centraal stelde en niet altijd bewust stil stond bij mijn eigen wensen, mening en verlangens. Niet eens vanwege een ‘niet goed genoeg‘-gevoel, maar gewoon omdat dat in mijn karakter zit (zat?!). Noem het empathie, compassie of altruïsme. En nog steeds streef ik naar harmonie en goede onderlinge verhoudingen, zowel privé als op werkgebied. Wel realiseer ik mij tegenwoordig steeds meer, dat teveel ‘aanpassing’ aan anderen kan leiden tot onzichtbaarheid en het ontbreken van (persoonlijke) daadkracht. Het kan er zelfs toe leiden, dat je teveel afdwaalt van jezelf, van je eigen kern.

Maar hoe kom je erachter wie je echt bent? In je daadwerkelijke kern? Veel inzichten hierin heb ik gekregen uit het boek Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz. Hij beschrijft in zijn boek, dat onze zoektocht naar liefde en erkenning voortkomt uit een fundamentele zelfafwijzing. En die proberen we te compenseren door waardering van anderen, zowel in ons werk als in liefdesrelaties. Maar dat werkt averechts: het versterkt juist die fundamentele onzekerheid en afhankelijkheid. Vooral het hoofdstuk over het loslaten van het relatiedenken, waarbij je verwacht dat de ander in jouw behoeften voorziet, waarbij je de ander verantwoordelijk maakt voor jouw geluk, sprak mij erg aan. Voor je eigen geluk ben je niet afhankelijk van anderen en anderen zijn nooit verantwoordelijk voor jouw geluk! Wel heb je mensen om je heen nodig om te kunnen blijven spiegelen. Door zelf weer verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen geluk en daarin niet meer afhankelijk te zijn van anderen ontstaat er rust en ruimte. Het stelt je in staat om te leven in het hier en nu, zonder te piekeren over de toekomst en met de mogelijkheid om vertrouwen te kunnen hebben in de weg die voor je ligt.

Een andere bijzondere en mooie inspiratiebron voor de ‘zoektocht naar jezelf‘ en de bewustwording van wie je bent, vond ik de tekst geschreven door Charlie Chaplin. Deze tekst schreef hij op de dag dat hij zeventig jaar werd en gaat over liefde voor jezelf. Een prachtige tekst die zaken in een ander licht plaatsen (maar uiteraard voor iedereen heel herkenbaar zijn). Hij beschrijft hierin zaken als authenticiteit, zelfvertrouwen, groei, eenvoud, liefde voor jezelf, respect, bescheidenheid, ‘zijn’, wijsheid van het hart en ‘leven’.

Vanaf nu wil ik in ieder geval graag mijzelf zijn en mijn leven leiden op mijn manier. Dit betekent niet, dat ik geen rekening meer zal houden met de belangen en behoeften van anderen. Het betekent enkel, dat ik mijn eigen verlangens, wensen en waarden niet meer uit het oog wil verliezen. Bewust aandacht geven aan de zaken die voor mij belangrijk zijn, want dat is wat mij gelukkig zal maken en wat mij in staat stelt om ook geluk aan anderen te schenken. Dus ja, zo ga ik het doen!

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.