Loslaten en vergeven

Het jaar 2014 was er één met heftige gebeurtenissen zoals de Ebola-uitbraak in West-Afrika, de langdurige onrust in de Oekraïne en de ramp met de MH17. Helaas geldt ook voor mij, dat 2014 niet mijn beste jaar was en eind oktober jl. ben ik (opnieuw) in een erg pijnlijke situatie beland. Totaal onverwacht stond mijn leven ineens volledig op zijn kop, met nauwelijks uitleg waarom, maar wel met heel veel verdriet en talloze verliezers. En door deze beslissing (en het probleem) van die ander werd ik vervolgens volledig buitenspel gezet. Wat mij nog het meeste heeft geraakt was, dat mij dit werd ‘aangedaan’ door iemand die ik er nooit toe in staat had geacht. Iemand die ik volledig vertrouwde en waar ik enorm veel van hield.

En daar sta je dan… in volledige verwarring en een berg puin in je hoofd waar je ‘u’ tegen zegt. En met het leven om je heen dat gewoon doorgaat, geen tijd om je te verstoppen of lekker weg te kruipen in je bed met de gordijnen dicht en de deur op slot. Je moet door en dat is dan ook wat ik heb gedaan. Ik heb mezelf bij elkaar geraapt en me gestort op de dingen die ik leuk en belangrijk vind. En dat werkt wel… enigszins… Want ook al is het nu ruim drie maanden geleden… die ellendige gebeurtenis blijft maar in mijn systeem zitten. En tot nu toe lukt het me niet om er echt helemaal los van te komen. Regelmatig voel ik me heel boos en verdrietig als ik terugdenk aan die situatie en zo wil ik me helemaal niet voelen. Het beheerst nog steeds te veel mijn dagelijkse leven en kost mij energie die ik veel liever aan andere zaken wil besteden.

Hoogste tijd om hier wat aan te doen. Maar hoe vind je weer je ‘innerlijke rust’? Welke fasen moet je doorlopen om een dergelijke gebeurtenis achter je te kunnen laten? Wanneer ga je te snel of juist te langzaam? Hoe laat je los en kom je op het punt dat je die ander kan vergeven? Volgens Bishop en Gunte bestaat dat proces uit drie fasen; de wrokfase, het keerpunt en de verzoening. Die eerste fase is voor mij nu heel herkenbaar, maar ik geloof wel dat ik al ver op weg ben naar het keerpunt. Ik ervaar echter nog steeds regelmatig veel negatieve gevoelens zoals verdriet en woede, alhoewel ik van nature niet zo heel goed boos kan zijn, worden of blijven. Waar ik dan wel vooral boos over ben, is niet zozeer de beslissing die de ander heeft genomen. Die kan ik ergens nog best begrijpen. Wat mij boos maakt en veel pijn en verdriet doet is juist de manier waarop diegene met mij omgaat (of eigenlijk dus niet omgaat) terwijl ie deze hele situatie zelf heeft veroorzaakt, mij daarbij vervolgens volledig buiten sluit, geen uitleg wil of kan geven, geen enkele empathie of compassie toont en mij laat zitten met een heel naar en pijnlijk gevoel zonder enige spijtbetuiging of verontschuldiging. Het voelt daardoor net of die persoon helemaal geen spijt heeft van wat ie heeft gedaan en vrolijk verder leeft alsof er niets gebeurd is.

Toch wordt het voor mij hoog tijd om weer de controle over mijn eigen leven, gedachten en handelen te nemen en niet langer bezig te zijn met het gedrag en de gedachten van die ander. Ik wil niet blijven hangen in verdriet en boosheid en ik wil ook geen energie en tijd meer verspillen aan een situatie die ik toch niet kan veranderen. Ik realiseer mij, dat ik enkel invloed kan uitoefenen op mijn eigen gedrag. En daarnaast besef ik ook, dat deze ervaring mij veel heeft geleerd over wie ik ben en wat ik belangrijk vind. En daar ben ik juist weer heel blij mee!

EnLet them go dus: loslaten! Het Griekse woord voor ‘vergeven’ (‘aphiemi’) betekent letterlijk loslaten. En loslaten is een activiteit wat je helemaal zelf kan doen, wanneer en waar je maar wilt. Ik heb er niemand voor nodig, ook niet degene die mij al die pijn en onrecht heeft aangedaan! Wat een bevrijdende gedachte is dat, heerlijk! Ik kan dus met een gerust hart loslaten, wat er ook is gebeurd en hoe die ander er ook tegenover staat. Vergeven betekent enkel: ik ga hier niet langer mijn tijd en energie aan verspillen! Ik heb een belangrijke les geleerd en richt nu mijn blik weer op de toekomst. Dat betekent niet, dat ik alles vergeet of dat ik oké ben met wat mij is ‘aangedaan’. Deze persoon heeft (een deel van) mijn verleden verpest, maar ik laat ‘m niet ook nog mijn toekomst verpesten en nieuwe kansen ontnemen. Ik accepteer wat er is gebeurd en realiseer me, dat ik er niets meer aan kan veranderen.

Ik vrees dat het nog wel even zal duren, voordat ik deze persoon echt zal kunnen vergeven. De wond moet geheeld en dat kost veel tijd. Pas wanneer ik zonder hele heftige emoties zal kunnen terugdenken aan de gebeurtenis, heb ik bereikt wat ik met het loslaten hoop te bereiken. Wel ben ik er nu al van overtuigd, dat wat ik zal ‘winnen’ door los te laten en te vergeven, veel belangrijker zal zijn dan dat wat ik heb ‘verloren’.

En verzoening? Ik weet het eigenlijk niet… ik koester geen wrok, daar ben ik het type niet voor. En ik geloof nog steeds in de goedheid van deze persoon, maar ik wil mij alleen nooit meer zo laten kwetsen. “You are the best and worst thing that happened to me”. Wie weet komt er ooit een moment, dat zaken nog eens met elkaar kunnen worden uitgesproken. Dat zou wellicht fijn zijn om de gebeurtenis ook daadwerkelijk af te kunnen sluiten, want op dit moment voelt de situatie erg ‘onaf’… Maar misschien is dat helemaal niet mogelijk, te pijnlijk en ingewikkeld. En dus laat ik los…

2 Comments

  • Reply Roy 21 februari 2015 at 20:21

    Hallo Judith,

    Ik wil graag even reageren op jouw post.

    Dat het leven doorgaat is een feit. Maar wat is “leven”. In de online encyclopedie vind ik: “periode tussen je geboorte en je dood” & “ademen en kunnen bewegen”. Leven is volgens mij dus ook stilstaan en pauze nemen in bepaalde situaties.

    Je hoeft je natuurlijk niet te verstoppen, maar tijd voor jezelf nemen lijkt mij, kijkend naar jouw situatie, heel normaal. Kan dit misschien een deel van de reden zijn, waarom je de situatie nog niet helemaal los kan laten? Sommige situaties hebben gewoon tijd nodig, maar het is begrijpelijk dat je jouw “normale” leven weer zo snel mogelijk wilt oppakken.

    Boosheid en verdriet zijn vrij normale emoties die niemand leuk vindt. Probeer ze dan ook niet te verdringen, want daar los je, mijn inziens, niets mee op. Als je leven op z’n kop staat door een situatie (of iemand) waar jij niets aan kunt doen, dan heb je het recht om boos en verdrietig te zijn!

    Als ik tussen de regels door lees, heb ik het gevoel dat jij nog in de wrokfase zit. Dat lijkt mij ook logisch als je zo’n heftige situatie mee maakt. 4 maanden is nog vrij recent toch? Ik snap dat je graag verder wilt met je leven, maar afdwingen heeft totaal geen zin in zo’n proces.

    Aan de andere kant is stil blijven staan ook niet goed. Leuke dingen blijven doen is ook belangrijk. Het leven heeft vele mooie dingen te bieden. Zo te zien realiseer jij je dit ook goed en probeer je de draad weer op te pakken. Ik ben er van overtuigd dat jij door dit proces (en de wijze waarop jij hier mee omgaat) een sterker persoon gaat worden. Hou dit voor ogen, ook al voelt het misschien nog niet zo.

    Het “kunnen” loslaten is inderdaad een heerlijk als je dat stadium bereikt hebt. Hou er rekening mee dat wrok niet altijd richting een persoon hoef te zijn. Dit kan ook de situatie zelf zijn.

    Wellicht komt er een tijd dat je de situatie “as is” kunt beschouwen en hiermee ook een soort van verzoening met jezelf, naar de persoon of kijkend naar de situatie kunt bereiken.

    Een vriend van mij heeft wel eens gezegd dat het kan helpen om je emoties op te schrijven (pen en papier) en deze brief vervolgens te verbranden. Wellicht kun je dit medium gebruiken voor je verzoeningsfase?

    Roy

    • Reply Judith 22 februari 2015 at 13:04

      Bedankt voor jouw reactie Roy. Veel van je vragen en opmerkingen zijn terecht en zetten mij weer even flink aan tot nadenken. Dank je wel daarvoor!

    Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.