Mislukt… (en ook weer niet)

Heb zojuist mijn laatste blog over ‘zelfdiscipline’ terug gelezen. Het was alweer een tijdje terug en wauw, de strijdvaardigheid die spatte ervan af! Helaas moet ik (met het schaamrood op mijn kaken) toegeven, dat er tot nu toe echter weinig terecht is gekomen van al mijn mooie voornemens uit die laatste post… Geen planning, geen regelmaat, geen reflectie, alleen maar nog meer uitstelgedrag. Het behalen van mijn – in dat artikel – gestelde doel is volledig mislukt. De eerste twee medestudenten hebben inmiddels wel hun scriptie succesvol afgerond en krijgen op 1 december a.s. hun diploma… en wat ben ik jaloers (gun het ze natuurlijk enorm en ze hebben er beiden hard voor gewerkt, maar wat zou ik graag in hun schoenen staan)!!

Gelukkig is er wel een goede verklaring voor mijn uitstelgedrag (al zeg ik het zelf :)) en dat is namelijk het feit, dat ik op dit moment bijna 8 maanden zwanger ben! Een lang gekoesterde droom komt eindelijk uit: moeder worden! En hoewel het zeker geen makkelijk traject is geweest, lijkt het uiteindelijk toch allemaal goed te komen. Wat mijn situatie een beetje bijzonder maakt, is het feit dat ik ervoor gekozen heb om het alleen te gaan doen. Baby loadingEn dat heeft natuurlijk zowel voordelen als nadelen. Ik vind het namelijk heerlijk, dat ik alles lekker zelf mag bepalen en beslissen: haar naam (ja, het wordt een meisje!), de kleur van het kamertje, het geboortekaartje, enz. Toch begrijp ik ook wel steeds beter waarom zwanger worden en het krijgen van kindjes oorspronkelijk als een gezamenlijke activiteit is bedacht. Want hoewel mijn lieve familie, vrienden en collega’s mij ontzettend veel liefde en steun geven en zeer betrokken zijn, soms mis ik toch een beetje het ‘Jeetje, dit wordt ons kindje, vind jij het ook zo spannend?!’-gevoel. Een gevoel, dat je (denk ik) alleen kan delen met iemand die evenveel ‘eigenaar’ van het kindje is als ikzelf… en tja, dat zit er in mijn situatie uiteraard niet in. Nu wist ik dit natuurlijk allemaal wel van tevoren en gelukkig voel ik mij al bijna 8 maanden helemaal in de wolken en gaat de hele zwangerschap mij tot nu toe erg goed af, toch moet ik hier wel eens aan denken. En vind ik dit dus ook wel eens jammer.

Het is echter niet anders en dus geniet ik maar gewoon volop van dit wondertje dat zich voltrekt in mijn buik. Dit kleine meisje dat ik straks mag gaan begeleiden op haar pad om volwassen te worden en zelfstandig op te groeien. wat kijk ik daar naar uit! En voor wat betreft mijn scriptie… ik ben zeker voornemens om deze zo spoedig mogelijk (en succesvol!) af te ronden. Het zou verschrikkelijk zonde zijn om mijn studie niet af te maken (en tevens geloof ik, dat ik straks naast ‘mama zijn’ ook nog steeds ‘mijzelf’ wil zijn inclusief mijn interesse in en nieuwsgierigheid naar ontwikkeling). Wel realiseer ik mij, dat die afronding behoorlijk wat zelfdiscipline zal vergen. Gelukkig kan ik altijd nog mijn eigen blog teruglezen ;)!

1 Comment

  • Reply Jos de Bleyser 24 november 2015 at 13:02

    Proficiat Judith,

    je beleeft een spannende tijd, je hebt het ene doel (nog) niet kunnen bereiken maar het andere komt heel dichtbij.
    Een dapper plan maar zeker niet onmogelijk en ik weet zeker, dat als je jouw dochter straks in je armen hebt, de wereld toch weer een stukje mooier is geworden.

    Way to go…

    Jos en Laura.

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.