Onvoorspelbaar

Wat is het leven toch onvoorspelbaar. Bevond ik mij ruim 2 jaar geleden nog in een behoorlijk diep dal door o.a. mijn onvervulde kinderwens met bijbehorende teleurstellingen, de ziekte en het uiteindelijke overlijden van mijn vader, wat eigen gezondheidsperikelen, het overlijden van mijn bijna 20-jarige kater en het hervinden en uiteindelijk (totaal onverwachts) weer verliezen van (wat ik dacht was) mijn grote liefde… Op dit moment kan ik mijn geluk niet op.

Kanteling

Oké, nog steeds is natuurlijk niet alles rozengeur en maneschijn, maar op hoofdlijnen mag ik zeker niet klagen. Op het gebied van gezondheid is het momenteel nog iets minder (waarbij ik vooral zorgen heb over anderen en een ietsie pietsie beetje over mijzelf), maar helaas kan niemand hier iets aan veranderen. Wel is inmiddels gelukkig mijn grote droom vervuld en heb ik een prachtig lief meisje in mijn leven gekregen. En hoewel ik mijn vader erg mis en van mening ben dat hij veel te vroeg is heengegaan, ergens heb ik het gevoel dat hij een soort van ‘plaats’ heeft gemaakt voor mijn meisje (ik was uitgerekend op zijn verjaardag) en daar ben ik hem enorm dankbaar voor. Wel vind ik het droevige aan deze situatie, dat zij nooit de kans hebben gekregen om elkaar te leren kennen.

Daarnaast ben ik op dit moment ook heel tevreden op liefdesgebied. Tot halverwege de dertig heb ik eigenlijk nooit verlangd naar een vaste relatie. Ik vond mijn leven alleen juist fijn, wist waar ik aan toe was, was gelukkig met mezelf en hoefde aan niemand verantwoording af te leggen. Zelfs de keuze om in mijn eentje een kindje te willen heeft mij nooit angst ingeboezemd, juist niet.

Toen ik net na het overlijden van mijn vader weer in contact kwam met mijn grote jeugdliefde, veranderde dat gevoel. Ik ervoer hoe fijn het was om met iemand samen te zijn. Om bepaalde aandacht te krijgen en dingen te delen. Ik ging mijzelf open stellen voor een ‘echte’ relatie en voor een toekomst samen met hem. Des te pijnlijker was het, toen hij van de ene op de andere dag hier weer een punt achter zette. Had ik dan toch al die tijd gelijk gehad?

Vallen….

Waar ik in die tijd veel steun aan heb gehad is het lied ‘Oceaan’ van Racoon. Dit lied heeft voor mij veel betekenis, omdat ik het ook had uitgekozen voor de crematie van mijn vader. En dan vooral de volgende zinnen:

“Een oceaan om in te schuilen, nooit alleen meer hoeven zijn
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen alsjeblieft!
Het leven jaagt geen angst meer aan, ik heb al zo ver moeten kruipen
het laatste stuk zal ook wel gaan, tot ik ga staan”

Dit is waar ik me in herken, een tekst die mij raakt in mijn kern. Deze zinnen geven woorden aan mijn gevoel en hebben mij vaak kracht gegeven. Een tekst waarbij ik vaak ongelofelijk hard heb moeten huilen, maar wat mij tevens heeft aangespoord om nooit op te geven. Om te vechten voor mijn kinderwens, de gezondheid van mijzelf en anderen en ook om weer geluk te vinden op welke manier dan ook.

… en weer opstaan

Ondanks dat ik dacht (en mezelf min of meer had voorgenomen) dat ik me – na die onverwachtse breuk eind 2014 – nooit meer open zou kunnen stellen voor de liefde, is het toch gebeurd. Totaal onverwachts liep ik begin 2015 zomaar een hele leuke man tegen het lijf. Echter bleek de situatie op dat moment onmogelijk en daarom hebben we kort na onze ontmoeting weer afscheid van elkaar genomen. Gelukkig hebben we in 2016 een nieuwe kans gekregen om elkaar beter te leren kennen. En deze kans grijpen wij nu met beide handen aan. En ik moet zeggen … tot nu toe is het leuk … heel leuk.

De wetenschap dat mijn leven samen met mijn meisje ook gezellig en fijn is, stelt me gerust. Het zorgt er juist voor dat ik me open durf te stellen voor deze nieuwe liefde. En dat ik er ook oprecht van kan genieten. Oké, heel soms bekruipt mij een soort gevoel van paniek, het ‘is dit wel echt?‘ of het ‘te mooi om waar te zijn‘- gevoel. Maar dan haal ik even diep adem en herpak ik mijzelf weer. Voor nu vind ik het een fantastische aanvulling op mijn toch al heerlijke leven. Wie had dat ooit kunnen voorspellen? 

2 Comments

  • Reply p 21 augustus 2016 at 10:41

    Dit is waar het echt om gaat in het leven! Ik ben superblij dat het allemaal op deze manier voor je uitpakt en dat je nu heel gelukkig bent. Jij was altijd al veel te leuk om alleen te blijven. Geniet er maar mateloos van!
    Heel veel geluk en een hele dikke knuffel!
    P

    • Reply Judith 22 augustus 2016 at 09:38

      Bedankt P, voor je lieve reactie. Misschien had jij al die tijd wel gelijk ;)… Liefs terug!

    Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.