Weer beginnen

Nou, dat viel nog niet mee… weer beginnen met het ‘normale’ leven na een verlofperiode van bijna 7 maanden. Een periode waarin ik moeder ben geworden van mijn prachtige, lieve dochter en wij samen heerlijk hebben genoten van die ontzettende babybubbel waar wij ons in begaven. De periode waarin ik mij had voorgenomen om – naast het moeder-zijn – me ook te gaan storten op het schrijven van mijn scriptie. Hier is helaas heel weinig van terecht gekomen. Ondanks dat baby’s inderdaad veel slapen was mijn meisje een ster in hazenslaapjes en dus als ik eenmaal een beetje op gang kwam kon ik er alweer mee stoppen, omdat mevrouwtje inmiddels weer wakker was. En vond ik dit erg….? Nee, natuurlijk niet! Er was op dat moment niets fijner dan lekker samen zijn, knuffelen, spelen, drinken, nog meer knuffelen en weer slapen om vervolgens een nieuwe poging te doen om te studeren.

Wat ik daarnaast ook merkte was, dat tijdens mijn verlofperiode (en eigenlijk al gedurende mijn zwangerschap), mijn hersenen het steeds meer af lieten weten. Dat het me soms enorm veel moeite kostte om me te concentreren, ik soms niet op bepaalde woorden kon komen en ik nauwelijks kon onthouden wat ik de dag ervoor had gedaan. Soms ontzettend gênant, maar ik heb me er op een bepaald moment maar bij neergelegd dat het zo was. En vervolgens heb ik gewoon maar zoveel mogelijk genoten van de tijd die ik samen met mijn meisje had gekregen en kon doorbrengen. Ik had besloten dat mijn scriptie nog wel even kon wachten.

Maar nu ben ik dus weer begonnen, sinds eind juni ben ik weer aan het werk en ook opnieuw begonnen aan mijn scriptie. En ik kan oprecht zeggen, dat ik het heerlijk vind om 4 dagen in de week weer een beetje mijn eigen leven te mogen leiden. Om niet alleen maar te hoeven zorgen, troosten en knuffelen, maar juist ook weer om mezelf te prikkelen en uit te dagen.

Maar wat zijn het lange en drukke dagen…. dochterlief wakker, voeden, wassen, aankleden, mezelf fatsoeneren, spullen verzamelen, naar de opvang, dan eerst thuiswerken, vervolgens naar kantoor (overleggen, voorstellen, discussiëren, klanten bezoeken en informeren etc.), dochterlief weer van de opvang halen, voeden, knuffelen, naar bed brengen, koken, eten en als er dan nog energie over is nog iets doen aan mijn scriptie of een beetje op de bank hangen…

Ik ga er maar vanuit dat ik nog een beetje wennen moet aan deze nieuwe situatie. Dat er een moment komt dat ik niet meer het gevoel zal hebben alles op één dag te moeten. Dat er een bepaalde structuur en ritme zal ontstaan waarin dingen eenvoudiger en meer vanzelfsprekend worden en ik hopelijk weer wat energie overhoud voor ook nog heel veel andere leuke dingen. Echter voor nu accepteer ik het gevoel maar van ‘alles moeten’ en vrees ik dat mijn scriptie dus ook nog wel heel wat voeten in aarde zal hebben…

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.